Historia Szkoły

Dobór odpowiednich ludzi do pracy w szkole decyduje o właściwym jej funkcjonowaniu i takim organizowaniu kształcenia, aby każdy absolwent znalazł swoją dalszą drogę w życiu. Mija wiele lat, odkąd pierwsi uczniowie rozpoczęli naukę w murach Szkoły Podstawowej w Lutyni.

13 września 1945 roku pierwsza kierowniczka szkoły Pani Apolinaria Michałowska uroczyście powitała uczniów. Po wojnie uruchamianie szkół w Polsce, a zwłaszcza na tzw. Ziemiach Odzyskanych, miało doniosłe znaczenie polityczne i propagandowe. Nauczyciel organizujący życie szkoły stawał się automatycznie reprezentantem polskości. Był poważany i szanowany. Pani Michałowska musiała przezwyciężyć wiele trudności materialno–bytowych, aby dzieci mogły uczyć się w sprzyjających warunkach. Dzięki swojemu autorytetowi i umiejętnościom organizatorskim szybko zjednała sobie mieszkańców Lutyni, przy pomocy których w krótkim czasie doprowadziła do otwarcia szkoły. Późniejsza kadra kierownicza kontynuowała tak rozpoczętą pracę szkoły, pielęgnując jej tradycje i dbając o dobre imię. Kierownicy, a później dyrektorzy (od 1972 r.) dbali o wysoki poziom nauczania i możliwie najlepszą kadrę nauczycielską, w szeregach której występowali nauczyciele do dziś mile i z sentymentem wspominani przez mieszkańców Lutyni.

Każdy z dyrektorów tworzył część historii szkoły, powodował, że rozwijała się, wychodząc naprzeciw oczekiwaniom i potrzebom swoich uczniów. Wszyscy starali się efektywnie pracować w celu umocnienia pozycji placówki – dziś w Lutyni funkcjonuje Zespół Szkolno-Przedszkolny im. Jana Pawła II.

W pamięci mieszkańców Lutyni na zawsze pozostał długoletni kierownik szkoły (26-letnia kadencja) Zygmunt Barbrich – człowiek najbardziej zaangażowany w sprawy wsi, aktywny działacz życia kulturalnego, nauczyciel i wychowawca dwóch pokoleń lutyńskiej społeczności. Był wielkim autorytetem dla mieszkańców wsi. Wielu ludzi szukało u niego rady, pomocy w rozwiązywaniu problemów. Cieszył się popularnością i poważaniem wśród uczniów i rodziców. Podczas jego kadencji szkoła była swoistym ośrodkiem kulturalnym. W latach 1947–1955 prowadził zespół artystyczny, który prezentował swoje umiejętności na scenie wiejskiej świetlicy. Sam uzdolniony muzycznie przygrywał na skrzypcach śpiewającej młodzieży. Do dzisiejszego dnia najstarsi mieszkańcy Lutyni pamiętają wiele atrakcyjnych przedstawień.

Po przejściu na emeryturę szkołą kierowała córka Pana Barbricha – Iwona Połowczuk. W czasie trwania swojej kadencji duży nacisk kładła na usprawnienie organizacji pracy oraz wysoki poziom nauczania. Z tego też względu zachęcała nauczycieli do podnoszenia kwalifikacji. Nawiązana współpraca z Sadowniczym Zakładem Doświadczalnym we Wróblowicach dała możliwości podniesienia placówki z niedostatków materialno-bytowych. Zauważa się znaczną poprawę stanu higieny oraz bezpieczeństwa pracy i nauki. Zorganizowano dożywianie i dowożenie uczniów. Uczniowie z rodzin najuboższych mieli zapewnione dofinansowanie wycieczek szkolnych.

W roku szkolnym 1977/78 nowym dyrektorem został Józef Zięzio – nauczyciel z Wrocławia. Po raz pierwszy dyrektorem szkoły nie był mieszkaniec Lutyni. Środowisko wiejskie z rezerwą przyglądało się poczynaniom nowego dyrektora. Dużą przychylność i zaufanie zaskarbił sobie nowatorskim pomysłom przy modernizowaniu stanu bazowego dwóch budynków szkoły. Nauczanie początkowe – do tej pory mieszczące się w budynku obok kościoła – przeniósł do budynku centralnego. Nowocześnie urządzone pracownie dla uczniów klas 1–3 stały się chlubą szkoły. Utworzono również oddział przedszkolny. Mali uczniowie mogli bezpiecznie przebywać podczas przerw na rozległym i bezpiecznym terenie. Do budynku obok kościoła przeniesiono gabinety klas starszych. Dyrektor J. Zięzio – doświadczony, wieloletni pedagog – poświęcał się również tworzeniu w szkole atmosfery zrozumienia, dążył do współpracy szkoły ze środowiskiem wiejskim poprzez traktowanie rodziców jako partnerów. Nowością dla uczniów było organizowanie letnich obozów wędrownych. Mimo trudnej sytuacji polityczno-społecznej przypadającej na okres jego kadencji – nauka w szkole przebiegała sprawnie i bez zakłóceń.

Po odejściu dyrektora Zięzio na wcześniejszą emeryturę jego funkcję przejął Roman Mor. Z jego inicjatywy zostały introduced lekcje informatyki w kl. VII i VIII, których był instruktorem. Pracownia informatyczna wyposażona była w komputery otrzymane jako darowiznę z Wrocławskich Zakładów Elektronicznych. Szkoła w Lutyni była jedyną na terenie gminy, która miała już pracownię komputerową. Dzięki jego społecznemu zaangażowaniu zmodernizowano podwórko szkolne poprzez utwardzenie powierzchni boiska. W planie była organizacja ogródka jordanowskiego przy parku i modernizacja podwórka przy budynku obok kościoła. Realizacja pomysłów została przerwana. W trakcie roku szkolnego R. Mor przestał pełnić funkcję dyrektora szkoły.

Tymczasowe pełnienie funkcji dyrektora szkoły powierzono nauczycielce z 29-letnim stażem pracy – Bronisławie Biernackiej. Kierowanie szkołą przez ogólnie szanowaną mieszkankę Lutyni pozwoliło na funkcjonowanie szkoły bez zakłóceń do końca roku szkolnego i do czasu ogłoszenia wyników konkursu na dyrektora szkoły, który wygrał nauczyciel z Wrocławia Jacek Musiał. Ideą przewodnią jego pracy było podniesienie poziomu nauczania, zminimalizowanie ilości niepromowanych uczniów, wprowadzenie nowatorskich metod nauczania i oceniania. Był inspiratorem i współtwórcą wewnętrznego systemu oceniania z wychowania fizycznego. Po raz pierwszy zamiast oceniania skalą stopniową wprowadzono zaliczenia. Celem tego nowatorstwa było zwiększenie efektywności procesu nauczania tego przedmiotu oraz zobiektywizowanie i zindywidualizowanie zadań stawianych wychowaniu fizycznemu. Również po raz pierwszy wprowadzono ocenę opisową w klasie pierwszej. Dyrektor Musiał rozpoczął tradycję wyjazdów uczniów klas trzecich na tzw. „zielone szkoły”. Odbywająca się wizytacja szkoły w roku szkolnym 1994/95 wystawiła szkole najwyższą ocenę za jej działalność. Na początku roku szkolnego 1996/1997 (po przedłużeniu kadencji) z przyczyn rodzinnych dyrektor Musiał zrezygnował z funkcji. W wyniku ogłoszonego konkursu na stanowisko dyrektora szkoły funkcję tę objęła dotychczasowa wicedyrektor Bożena Król.

Okres kadencji Bożeny Król to początki wchodzącej reformy oświaty. Zlikwidowane szkoły filialne we Wróblowicach i Gałowie spowodowały zbyt dużą liczbę uczniów w klasach, potrzebę organizowania dowozu z 6 pobliskich wiosek. Nauka musiala odbywać się na dwie zmiany. We wrześniu 1999 r. w budynku szkolnym obok kościoła utworzono Publiczne Gimnazjum. Funkcję kierowniczą nowo utworzonej placówki pełniła jednocześnie dyrektor B. Król. Szkoła Podstawowa pozostała w budynku obok parku. Ze względu na pogorszenie się warunków lokalowych przeprowadzono modernizację budynku i terenu wokół szkoły. Adaptowano pomieszczenia gospodarcze na dodatkowe sale lekcyjne, uruchomiono nową pracownię komputerową, odnowiono elewację budynku oraz ułożono chodnik na podwórku szkolnym. Teren przyszkolny zagospodarowano na plac do zabaw.

Uchwałą Rady Gminy w Miękini Szkoła Podstawowa i Publiczne Gimnazjum z dniem 2 września 2002 r. stały się placówkami wchodzącymi w skład Zespołu Szkół w Lutyni. Konkurs na dyrektora Zespołu wygrała Bożena Król, wicedyrektorem została Teresa Berezowska. Podczas swojej kadencji dyrektor B. Król duży nacisk kładła na wyniki w nauce oraz promocję obu szkół. Dwukrotnie uczniowie szkoły podstawowej i gimnazjum brali udział w finałach ogólnopolskiej akcji charytatywnej „Podaruj dzieciom słońce” organizowanych przez TV Polsat. Absolwenci gimnazjum osiągnęli wysokie wyniki na egzaminach, które plasowały się powyżej średniej wojewódzkiej. W lutym 2004 r. Bożena Król zrezygnowała z pracy w szkole. Do końca roku szkolnego obowiązki dyrektora pełniła wicedyrektor Teresa Berezowska.

W nowym roku szkolnym 2004/2005 w wyniku ogłoszonego konkursu stanowisko dyrektora Zespołu Szkół w Lutyni objęła nauczycielka historii Jadwiga Rybacka. Zgodnie z koncepcją pracy szkoły przedstawioną podczas konkursu, Jadwiga Rybacka w pierwszej kolejności skupiła się na poprawie warunków pracy i nauki w placówce. Dzięki finansowej darowiźnie z miejscowego byłego SKR oraz środków gminnych dokonano gruntownej modernizacji wewnątrz budynku gimnazjum i terenu wokół niego. Wymieniono c.o., drzwi, podłogi w salach lekcyjnych i na korytarzach, okna oraz zamontowano ochronne barierki na klatkach schodowych. Wszystkie sale odświeżono, a dzięki wsparciu i hojności Rady Rodziców wyposażono w nowe meble. Frontowe podwórko wyłożono kostką.

W trosce o sprawną organizację dowozu uczniów z 9 miejscowości, w październiku 2004 r. placówka otrzymała z ministerialnego przydziału nowego gimbusa. Poprzez dokonanie modernizacji podwórka przy budynku szkoły podstawowej pozyskano miejsce na parking dla samochodów osobowych i pole manewrowe dla szkolnego autobusu. Zamontowano również nową bramę wjazdową. Dzięki staraniom nowego dyrektora placówka otrzymała dotację z PZU na modernizację ogrodzenia terenu przyszkolnego. Wykonane prace wyraźnie poprawiły bezpieczeństwo uczniów.

Znacznym utrudnieniem dla placówki był brak pracowni komputerowej – podczas wakacji 2004 r. dokonano kradzieży wszystkich komputerów. Doskonałym pomysłem dyrektora było przystąpienie do projektu Prezydenta RP „Internet w szkołach”. W sierpniu 2005 r. placówka otrzymała w pełni wyposażoną pracownię informatyczną. Nowy rok szkolny powitał uczniów wielką niespodzianką. W budynku szkoły podstawowej dokonano również poprawy warunków nauki i pracy poprzez wyremontowanie sali oddziału przedszkolnego, sal lekcyjnych, kuchni oraz holu głównego. Zmodernizowano sekretariat, gabinety dyrektora oraz pedagoga. W sali gimnastycznej odświeżono wnętrza, a dzięki dotacji z funduszu PFRON zakupiono wyposażenie do prowadzenia zajęć korekcyjnych.

Dyrekcja Zespołu Szkół troszczy się nie tylko o poprawianie warunków bytowych placówki. Her starania ukierunkowane są na podniesienie jakości pracy szkoły, wyrównanie szans edukacyjnych uczniów i dbanie o jak najlepiej wykształconą kadrę pedagogiczną. Dzięki zaangażowaniu nauczycieli szkoła odniosła sukces m.in. zajmując II miejsce w programie „Szkoły dla Ekorozwoju na Dolnym Śląsku” (projekt ścieżki dydaktycznej „Park – zielony przystanek”). Kolejnym sukcesem był projekt wyrównywania szans edukacyjnych „Szkoła marzeń” pod hasłem „Multimedia mostem łączącym przeszłość z przyszłością – bitwa pod Lutynią”, w ramach którego placówce przyznano fundusze unijne na realizację makiety bitwy z 1757 r., przedstawień teatralnych i gier dydaktycznych.